زخمی است که در نتیجه نوروپاتی (آسیب عصبی) و کاهش جریان خون در پاها ایجاد می‌شود و اغلب به دلیل کاهش حس درد، به موقع تشخیص داده نمی‌شود.

قرمزی، تورم، تغییر رنگ پوست، تاول، ترک‌خوردگی یا هر زخم کوچکی که سریع بهبود نمی‌یابد.

با کنترل دقیق قند خون، معاینه روزانه پاها، مراقبت صحیح از پوست و استفاده از کفش و جوراب مناسب.

خیر؛ بسیاری از زخم‌های دیابتی با پانسمان تخصصی و مراقبت منظم بدون جراحی بهبود می‌یابند. تصمیم نهایی با تیم درمانی است.

بسته به عمق زخم، کنترل قند خون و گردش خون بیمار متفاوت است و از چند هفته تا چند ماه طول می‌کشد.

بله؛ اگر درمان به موقع و درست انجام نشود، عفونت می‌تواند به بافت‌های عمقی و استخوان برسد و به قطع عضو منجر شود. راهکارها را در مقاله جلوگیری از قطع پای دیابتی ببینید.

بله؛ بسیاری از زخم‌های دیابتی با درمان زخم دیابتی در منزل توسط پرستار متخصص، و در هماهنگی با پزشک معالج، به‌خوبی مدیریت می‌شوند.

پانسمان‌های نوین مانند هیدروژل، آلژینات، فوم و نقره که رطوبت زخم را کنترل می‌کنند. انتخاب نوع پانسمان باید توسط متخصص انجام شود.

هر زخمی در پای بیمار دیابتی، حتی کوچک، باید توسط متخصص ارزیابی شود. با دیدن علائم عفونت (تب، چرک، بوی بد، قرمزی رو به گسترش) فوراً مراجعه کنید.